Van 11/07 – 15/09 te zien bij Kunstmagazijn

Grote oppervlakken, rulle  aarde en open luchtpartijen ontbloten zich voor onze ogen. Jonglerend door de ruimte heen zien we nog steeds de al bekende carnavaleske taferelen van Sven Hoekstra. De mensen figureren even prominent in de voorstelling als de gedetailleerde objecten dit doen. Elk object neemt zijn eigen ruimte in en vertelt zijn eigen verhaal. Niet in kleur dit keer, maar in grijstonen, getekend met grafietpotlood 4B.

Sinds enige tijd tekent Sven Hoekstra zijn voorstellingen op grote panelen. Het is spectaculair om te zien. Enerzijds een imponerend groot formaat paneel en anderzijds worden met grafietpotlood 4B  minuscule tonen nauwgezet weergegeven het immens witte vlak.  In tegenstelling tot de kleurrijke voorstellingen speelt bij de tekeningen de witte ondergrond van het paneel evenzoveel een rol als de zwart/grijstonen van het potlood.

Eén van de verhalen laat zich vertellen op het werk Mijmeringen uit de Achtertuin… mijmeringen uit de achtertuin Sven Hoekstra

Belgische gronden

Doorleefd, nee, doorklieft is de rulle aarde met het bloed van zoveel strijders die er hun laatste ademstocht uitbliezen. De stilte is weergekeerd, maar de Eerste Wereldoorlog heeft er onuitwisbaar zijn sporen nagelaten. Op de voorgrond op het paneel zie je een man, voorovergebogen naar de grond, ogenschijnlijk rustig. Je kunt niet goed zien wat hij precies doet. De twee achterelkaar liggende boten achter de persoon op de voorgrond, lijken geklonken in de kleigrond. Wrakstukken spoelen aan. Zullen ze ooit nog varen? Of zijn ze gestrand en voor de eeuwigheid verdoemd.

Hollandse luchten

Maar zie daar, een klein bootje vaart richting de lage horizon en tilt het zware landschap haast letterlijk en figuurlijk op in het luchtruim waar links bovenin ook nog een dansende stoelen vrolijk meedoen.  Frivole danseresjes, alsof elk van hen een libelle, zweven er lustig op los. Een man met een accordeon speelt noten die duiden op hoop. Hij geeft de aarde lucht.

Sven Hoekstra blijft verhalend in zijn werken. Hij raapt alle elementen, husselt ze door elkaar en laat ze hun eigen ruimte op het paneel innemen. Daarin neemt hij zijn fascinatie voor de algehele geschiedenis mee. Geen geschiedenis zonder bizarre wendingen.